The Passion, een gemiste kans.Ieder jaar op Witte Donderdag verzorgt de TV een kijkspektakel over de laatste dagen van Jezus, de format is nu ook verkocht aan de USA. Hoewel er veel moois te zien is (bijvoorbeeld Maria en haar zang) en de inleidingen van Lennet van Dongen) is duidelijk de traditionele kerkelijke achtergrond merkbaar. Bijvoorbeeld in een van de eerste zinnen van the Passion al in de zin: ‘ je moet in God geloven’, terwijl niet duidelijk wordt in welke God; de traditionele bedoelen ze waarschijnlijk, de kerkelijke. Terwijl Jezus zelf in zijn leven duidelijk tegen de traditionele god inging. Hij zei immers: ‘ er staat weliswaar geschreven..…(in het Hebreeuws betekent deze uitdrukking zo veel als: ‘de traditionele god zegt’)..maar ik zeg jullie….’. De eerste Christenen werden athenoi genoemd: goddelozen, wars van de traditionele god.
Een jongen langs de stoet wordt geïnterviewd en gevraagd: ‘heb je iets met  het geloof’? Geloven hier gebruikt in de betekenis van:  ‘je bij de kerk aangesloten hebben’. ‘ Geloof’ wordt hier kerkelijk ingepikt terwijl Jezus duidelijk daartegen waarschuwde met het prijzen van het geloof van de heidense honderdman, die van buiten de grenzen van het gelovige Israël kwam.
Het woord ‘geloven’  wordt in de Passion te kerkelijk gebruikt en niet in de letterlijke vertaling van het woord pistis: vertrouwen op. Dit vertrouwen in de actieve betekenis zoals Obama die gebruikt: ‘yes we can’ of in de woorden van Ubbo Ockels: ‘Hoopvol blijven is een keuze. Het is onze verantwoordelijkheid die keuze te maken’.
De vraag van Pilatus in the Passion: ‘ bent u de koning van de Joden’ heeft in de loop der eeuwen als rechtvaardiging voor moorddadige vervolgingen geleid, terwijl in Jezus tijd het het volk van Israël nog niet met die benaming werd aangeduid volgens een kenner van Jezus moedertaal, het Aramees. (Douglas-Klotz,2006. In:  Blessings of the Cosmos. Wisdom of the heart from the Aramic Words of Jesus. Sounds True)..
Hoewel Jezus op een gegeven moment in the Passion in een wit hansopje rondloopt, is hij in die presentatie toch stiekem geen gewoon mens als wij, maar een soort god en daarmee ver van ons afgeplaatst, als het ware ongevaarlijk gemaakt. Dit vergoddelijkte houvast is een onrechtmatig comfort voor bange schepselen en heeft niets menselijks meer van wanhoop, twijfel, moedeloosheid, pijn. De lont is hier uit het kruitvat gehaald, het verhaal krachteloos gemaakt. Want Jezus en Boeddha zijn mensen zoals wij met dezelfde natuur en daar ligt hun ontroerende betekenis. Wel mensen die zich bewust waren van de wonderbaarlijke kracht die in onszelf en dit mysterieuze heelal besloten ligt. Alsof de dood het einde niet is: met deze zin vol raadselachtige betekenis eindigt the Passion gelukkig wel.