Een goede les, want nu besef ik weer sterker- maar wel voor de zoveelste keer trouwens,- hoe een ' inzicht' of ' gevonden waarheid' mij blokkeert voor anderen (die t niet hebben), en voor eigen grenzeloze openheid. Het contact met anderen, met de werkelijkheid en met mijn diepere eigen wezen, laat ik zo iedere keer weer vervagen.
Zoals je als kind kunt steunen op een vader of moeder, of zoals je in het oude christendom je aan een ' god' kunt overgeven en daar alles van verwacht (in een Ik-Gij relatie), zo vertrouwde ik nu op mijn gevonden concept en inzicht en verloor mijn openheid en verliet de ' wolk van niet-weten' en van zich ieder moment aandienend nu en het ervaren mysterie daarvan.
Of om het kernachtig te zeggen: het is mijn - en volgens mij ieders - diepgewortelde verlangen naar objectivering (het stellen van iets tegenover mij, weg van de subjectieve ervaring) en dit alles ten dienste van illusoire gevoel van zogenaamd 'zelf' .
Maar op die manier vind ik iedere keer weer slechts tijdelijk ' houvast' (en kan ik enthousiast gaan schrijven en anderen laten zien wat ik zelf gevonden heb) . Daarmee verlies ik iedere keer wat ik eigenlijk als ideaal nastreef en waar ik me in wil bekwamen, ik verlies de gewaarwording van wat zich echt in mij als de moeite waard aandient. Ik verlies ook de openheid voor een ander en voor wat zich vanuit de wereld verschijnt voor mijn ogen.
Wat levert dat loslaten van directe houvasten eigenlijk op? Waarom zo een moeite doen of moeilijk doen? Dat wat men ' leegte' (als houding van grenzeloze openheid en loslaten) noemt, wat komt er dan naar voren, wat is de ervaring van dit wat men mysterieus het ' niets' noemt?
Wanneer ik me op die loslaathouding toeleg, wanneer ik er voor waak niet in gedachten te blijven hangen, en er op let om mij niet aan inzichten en theorieën vast te blijven houden, dan kan ik mij rustig en kalm gaan voelen, dicht bij mij zelf, en dat benadert de meest intieme ervaring die wij als individuele mensen hebben kunnen. Het dicht bij mijzelf, brengt vanzelf warme mee en compassie voor leed in mijzelf en anderen; vanzelf.
Wanneer de hunkering naar houvast, roem, erkenning, verlangen naar de bevestiging van een ander, of van 'een god' buiten mij, tot rust gekomen is en ik steun op mijn eigen volwassen bij mijzelf gebleven gevoel, dan doet er zich voor wat men wel noemt ' de vereniging van vreugde en leegheid' zich voor, mijn hoogst geïndividualiseerde zelfuitbeelding van de ware Geest. Wat men enigszins verwarrend ' leegheid' noemt, blijkt dan vervulling en openheid te zijn.
Dan trek ik geen cirkels meer rond het onbekende, ruimte is er dan, wijdsheid en horizonten die steeds verder wijken. In kalmte is het heerlijk zo te vertoeven, het zingt licht en vrolijk in mij.
Als ik een god was, zou ik het zo willen voor iedereen. Pas zo komt iedereen tot zijn recht en de wereld en de werkelijkheid ook.
Overigens komt de hierboven besproken visie verrassend dicht bij wat moderne wetenschappers tegenwoordig over bewustzijn zeggen. Zie hiervoor de appendix, achter deze berichten. Vast een citaat daaruit:
Er wordt veel nagedacht over de potenties van deze ontwikkeling voor opvoeding, opleiding, gezondheidszorg en wetenschap.
Laszlo stelt dat een veel grotere toegang van het individu tot de informatie in het Akasha veld zal leiden tot hogere vormen van het individuele bewustzijn, toename van begrip van het grote geheel, de cosmos, en afname
van het op ik-belang gerichte bewustzijn.
Als oprichter van de Club van Boedapest (1993) verschijnt Laszlo nog regelmatig in het openbaar, waar hij aandacht vraagt voor mondiale duurzaamheid, en pleit voor een evolutie van menselijke waarden en het
menselijk bewustzijn, als cruciale factoren in een koersverandering van een wedren naar verval, polarisatie en rampspoed'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten