Vannacht was er een sterrenregen voorspeld, vooral onder de Spaanse hemel waarneembaar. Ik zette de wekker op 3 uur, stond op en liep de tuin in. De sterrenregen kwam niet, maar er was wel een heldere sterrenhemel met honderden sterren. Iedereen sliep, de vogels waren stil en ik ging een uurtje op de strandstoel liggen waar we overdag op lagen te zonnen. In ontzag voor het Heel-Al. Niet alleen voor het stralend universum, met haar eigen wetmatigheden en precisie. Maar ook over het feit dat we over fantasie beschikken en zielsvermogens als intuïtie, verbeelding bezitten. We hebben lief, hebben onze verborgen dromen, onze angsten, onze verlangens, waarover we wellicht weinig communiceren. Omdat we ons schamen, het ongewoon vinden, of het allemaal zo wazig vinden dat we de woorden niet vinden om erover te communiceren, terwijl het iets is wat ons misschien toch erg bezig houdt. Mij wel in ieder geval.
Waartoe dit alles. We zijn zomaar geboren en na een tijdje gaan we allemaal zeker dood. Wat is dit voor een bestaan? Waar komen we vandaan en waartoe?
Bijna niemand praat daarover terwijl het toch een brandende kwestie is, of zou moeten zijn. Of niet?
Er zijn mensen die zich over dit soort vragen buigen en vooral een manier vinden om de vragen niet zozeer te beantwoorden, als wel er mee om te gaan. Soms begeven ze zich dan in astrale vaagheden, in magie of bovenzinnelijke poespas. Dat wil ik niet.
Wat ik wel wil, mijn leven lang al is het volgende. Mijzelf en mijn geest openen in de verwondering zoals de mysticus Rumi verwoordde in het gedicht dat hier plaats.
What Was Told, That
What was said to the rose that made it open was said to me here in my chest. What was told the cypress that made it strong and straight, what was whispered the jasmine so it is what it is, whatever made sugarcane sweet, whatever was said to the inhabitants of the town of Chigil in Turkestan that makes them so handsome, whatever lets the pomegranate flower blush like a human face, that is being said to me now. I blush. Whatever put eloquence in language, that’s happening here. The great warehouse doors open; I fill with gratitude, chewing a piece of sugarcane, in love with the one to whom every that belongs!
We kunnen dieper doordringen in onze geest, we kunnen onze zieleruimte verder verkennen en de bronnen die ons in leven houden of ons doen voortbewegen, of waar we contact mee kunnen maken. Daartoe is nodig dat we onszelf leren kennen. Daartoe is nodig dat we plaats geven aan onze innerlijke ervaringen.
Om bij die ervaringen te komen, ze te analyseren , ze ons bewust te worden, is enige oefening wel vereist. De volgende oefeningen waren de eersten die mijn ogen iets meer openden voor wat er zich binnen en buiten mij aan het afspelen was. Er ging een wereld voor mij open bij de volgende simpele oefening, alsof ik niet meer sliep of op de automatische piloot altijd reageerde, maar alsof ik wakker werd en er zelf bij was
Oefening in tegenwoordig zijn.
Ga rustig ergens zitten en besteed er eerst tijd aan om ontspannen te zitten. Niet onderuit gezakt, maar rechtop. Besteed er eerst echt een paar minuten aan om zo ontspannen mogelijk te zitten, probeer een paar houdingen desnoods uit.
Dan het volgende. Ons bewustzijn kan worden voorgesteld als een zoeklicht dat zich ergens op richt. Grofweg zijn het de volgende drie gebieden waar dit zoeklicht zich op kan richten.
1e. Op onze gedachten.
2e. Op wat we buiten ons zien, horen, proeven, tasten.
3e. Op wat zich in ons, in ons lichaam afspeelt. Gevoelens, gewaarwordingen, ontspanning en gespannenheid.
Kies het 1e gebied, de gedachten en richt het zoeklicht van je bewustzijn daarop. Je zult zeker afgeleid worden, maar dat geeft niets, je bent aan het leren om je te concentreren en gewaar te worden, uiterst moeilijk aanvankelijk. Gedachten komen en gaan, registreer ze, geef er eventueel een naam aan; zie hoe ze komen en gaan, ze trekken voorbij als wolkjes aan een hemel, ze verdwijnen, er komen steeds weer nieuwe.
Kies nu het 2e gebied, de ruimte buiten je. Wat hoor je allemaal voor geluiden, wat raak je aan, wat zie je. Belangrijk is om wat je ziet niet direct te categoriseren: ' o dat is een kachel, een vogel, een stoel. Want dan perk je wat je ziet en hoort direct in; dan is het geen volle ervaring meer. Geluid heeft een klank, een ritme, een opkomen en verdwijnen. Daartussen door is er ook stilte. Voor getrainde mensen soms wat ze een ' oorverdovende' stilte noemen.
Kies nu het 3e gebied. Richt het zoeklicht van je bewustzijn op wat zich in je lichaam afspeelt. Valt je stress in de vorm van spanning op, waar precies? Voel je rust, waar? Ga je hele lichaam eens langs, en blijf even stil staan bij voeten, bovenbenen, billen, buik, armen, handen, ogen, de ruimte tussen je slapen, enz. enz. Het is via ons lichaam dat we tot bewustzijn van ons innerlijk komen. Voor Aristoteles was ons lichaam de weg naar de zielservaring. De auteur van het standaardwerk over Mindfulness geeft zijn boek de titel ' Coming to our senses: healing ourselves and the world by mindfulness.
Kies tenslotte vrij een van de 3 gebieden welke je goed afgaat of je interessant vind. Merk tenslotte op in welk van de drie gebieden je voornamelijk verkeert. Wees je daar goed bewust van en onthoudt dat. Je weet nu welk gebied je verwaarloost en kunt zien wat er gaat gebeuren als je juist aan dit gebied meer aandacht gaat schenken. Dat gaat inspanning kosten, omdat het niet voor niets is, dat je dit gebied verwaarloost. Maar de beloning zal groot zijn.
Voor liefhebbers nog enige vervolgoefeningen.
Oefeningen om de aard van het bewustzijn zelf te onderzoeken. (uit Wallace @)
- Wees bewust van je bewustzijn. Richt de lichtbundel van je aandacht op je bewustzijn zelf dus. Het is een vrije val naar de ingrond van het bewustzijn zelf, daar waar het ego en het afgescheiden zelf verdwenen zijn en de woorden en begrippen hun afgeperkte betekenis verliezen. Het voorportaal naar een wereld die niet dualistisch meer is als geest en stof.
- Is er bewustzijn zelf licht of wat is haar aard?
- Is het stil of stromend?
- Is het klein of groot, die ruimte.
- Steeds hetzelfde of ook anders soms.
- Kent het grenzen?
- Richt je bewustzijn nu op de ruimte boven je, zonder verlangen en zonder een of ander object in je geest te brengen.
- Dan op de ruimte rechts van je, daarna links, en dan beneden. Begin zo de bewustzijnsruimte (space of awareness) te verkennen. Heeft het een centrum of slechts een oppervlakte?
- Wissel je aandacht naar jou als waarnemer en naar de bewustzijnsruimte, niet gericht op een object. Ga daarmee door, wie/wat is degene die de geest onspant en concentreert beurtelings?
- Is het een ding dat gevonden kan worden? Of bestaat het onofhankelijk van wat zich steeds als gedachten en beelden aandient? Als hij daar niet is, waar dan wel en wat voor kwaliteiten heeft het bewustzijn onafhankelijk van de dingen die het waarneemt? Als je geen inherente natuur van het bewustzijn kunt waarnemen, observeer dan haar 'leegte'.
- Laat je bewustzijn nu rusten op je borst, en hou hem daar. Later op het uitspansel. Zo komt het bewustzijn langzaam in haar natuurlijke staat, lucide en 'steady'. Door de kracht van die aandacht op één punt naar binnen gericht, beginnen de zintuigen te slapen en zullen de onwillekeurige gedachten verstillen, zodat je geest gaat rusten in de ingrond van het bewustzijn zelf. Die rust nu in vrede, doortrokken van een gevoel van lichtende wakkerheid en van welbehagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten